Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Sepuluh

“Ngati-ati lho Sa karo wong kae,” Mbak Marni kang nembe nyapu ing ngarepan nglegakake nyabrang dalan kampung sangarep omahe, kanggo marani Nusa sapungkure Heri.

“Iya, Mbak. Nuwun dielingake,” wangsulane Nusa.

Wong wadon kang udakara sepuluh taunan luwih tuwa tinimbang Nusa iku wis ora beda karo sedulure dhewe. Sasuwene manggon ana Singkir kene, ya wong iku kang nggatekake uripe. Senajan ora kaping telu, nanging saben dina Mbak Marni mesthi ngransum dheweke. Sega jangan salawuhe. Menawa ora diterake, padatan anake utawa Mbak Marni dheweke kang ngudang Nusa mangan bebarengan. Mangan saanane. Awit Mbak Marni sekeluwarga mono uga dudu wong kang sugih ing desa kene. Duwe sawah ora patiya ambane. Kanggo nyokong panguripane, bojone dadi buruh pabrik kerajinan ing cedhak kutha kana. Nglaju, menyang mulih telung puluh papat kilometer sabendinane.

Ya mung marang Mbak Marni sekeluwarga padatan Nusa sambat menawa ana perkara kang ngebaki pikirane. Ora mung merga Mbak Marni tangga kang paling cedhak omahe, adhep-adhepan keletan dalan kampung, nanging uga merga Mbak Marni sekeluwarga paham marang kekarepane Nusa.

(lebih…)

Iklan

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Sanga

Suwara bocah-bocah padha pating brengok sinambi playon, njalari Nani ngelekake mripate. Nyawang jam tembok ing ngarepe. Meh jam papat. Ditoleh, Inten wis ora ana ing sandhinge. Kethap-kethip sedhela. Durung nganti menyat, wis keprungu suwarane Inten ngruruhi dheweke.

“Wis tangi Jeng,” katon Inten kang wis dandan rapi. Rambute keritinge kaya padatan, dikucir siji. Wedhakan tipis lan nganggo benges lamat-lamat.

“Arep menyang ngendi, kok wis ayu?” pitakone Nani karo lungguh.

“Lho, biasane aku rak ya ayu ta?” Inten mringis. “Arep mulang cah-cah kae neng ngarepan. Melu ya?”

“Mulang apa? Aku ra isa mulang bocah-bocah.”

“Tak ajari. Wis kana adus sik. Sing arep diwulang wis wangi jare,” celathune Inten karo njupuk tumpukan buku cerita kang banjur digawa metu.

(lebih…)

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Wolu

Nyelehake gelas tanggung isi teh kang isih kemebul, Sulaiman celathu, “Leren sik. Wedange wis dadi lho.”

Narumi nglirik bojone saka ndhuwur kaca matane kang mlorot. “Sik, kari sithik,” banjur ingkul mbacutake anggone itung-itungan. Nglirik cathetan ing buku, banjur nunul kalkulator. Mengkono makaping-kaping nganti cathetan kabeh kawaca lan kaetung. Banjur ganti buku liyane. Kuwi buku-buku cathetan dagangan. Kabeh ana telu. Siji digawa karo pegawene kang tunggu kios. Siji digawa karo pegawene kang nyetori dagangan ing warung-warung. Lan siji maneh dheweke dhewe kang nggawa, kanggo nyatheti barang kulakan utawa barang kang payu langsung saka gudang.

“Kok geseh wae ki piye?” celathune Narumi marang awake dhewe. Cathetan diolak-alik maneh. Digoleki ana ngendi gesehe. “Hhh… wis sesuk wae!” Narumi mbanting alon bukune. Nyopot kaca matane. Kesel, ngantuk, nanging pegaweyan durung rampung.

Sulaiman kang nunggoni sinambi nonton tivi nyawang bojone. “Pirang-pirang dina kok geseh wae ki ngapa?”

“Mbuh iki,” Narumi nyruput tehe. “Sesuk esuk dakperiksane maneh.”

(lebih…)

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Pitu

Gumrojoge banyu sumber kang diilekake liwat bumbung menyang kalenan keprungu saka kebon. Manuk-manuk kang nyusuh ing wit kokosan pating cruwit, ngantu biyunge kang golek pangan. Prenjak pating cruwet, sedhela ing ndhuwur wit waru, sedhela maneh wis bablas kekitrang sandhuwure wit meh.

Kurniawan panggah nggepyokake kembang salak lanang sacedhake kembang wadon. Alon. Kala-kala tangane kumlawe, nyablek lemut kang menclok ing awake. Banjur mbacutake gaweyane. Nyekeli nganggo tangan tengene lan digepyokake ing tangan kiwane sakupeng kembang wadon.

Nembe wingi sore dheweke bali. Sawise luwih sesasi keluwarga ing desane ora ditiliki. Ora kok merga lagi akeh garapan utawa rame gaweyan. Kuliahe wis rampung teori, kari nggarap tesis. Kuwi wae mung kari revisi, awit wis telung semester anggone nandangi. Pegaweyane minangka tentor bimbingan belajar uga kena disambi. Mung kaping papat sajeroning seminggu. Saengga akeh wektu sela menawa arep bali. Nyatane iku ora ditandangi. Malah karepe mono ora arep bali. Menawa makne ora telepon Narumi, njaluk tulung supaya Kurniawan bali, mesthi dheweke durung ana omah saiki. Kamangka biyen, prasasat pendhak tanggal abang dheweke mesthi bali.

(lebih…)

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Nem

“Eh, lha kowe le skripsi kok sambi apa kok proposal wae rung dadi?”

Nani gedheg, banjur ngranggeh gelase, diglogok sanalika. “Tambah ya, In?” celathune banjur menyat, ngiling wedang dhewe. Bali lungguh maneh ing sandhinge Inten. “Ya mung wira-wiri wae.”

“Isih neng BEM*?”

“Isih, ya ora neng kepengurusan inti, ning tetep akeh gaweyane. Aku neng pengkaderan. Yen gawene sing gedhe ya mung pendhak semester. Ning follow up-e ra ngerti wayah. Terus, nempleki kader potensial kuwi.”

“Lha kok ndadak ditempleki?” Inten semu guyon. “Yen jenenge potensial ki ra usah ditemplek wis mara dhewe.”

“Ya jenenge golek bala. Mula kene sing kudu pro aktif. Alumni pengkaderan sing katon maju, biasane ra luwih saka sepuluh persen, sing ditemplek kuwi. Padatan senajan wis luwih maju tinimbang kanca liyane, nanging isih ana kang kudu dipenerake utawa ditambah pengetahuane. Kanggo mahasiswa saiki, kuliah ki sing penting entuk indeks prestasi apik, lulus entuk gaweyan sing bayare akeh. Lha sing mikir kuliah ki golek ilmu, apa maneh mikirake yen ilmu iku bisa kanggo mbiyantu wong liya, kuwi wis bisa dianggep maju,” Nani njlentrehake.

(lebih…)

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Lima

Inten nembe ingkul ngethok-ngethoki dluwang ing teras nalika Nani teka. Krungu suwara kendharaan mlebu latar, Inten njengek. Gunting ing tangan gage diselehake lan mbagekake tamune.

“Wah, dengaren, dengaren. Ora ana prenjak muni kok ketekan dhayoh iki,” Inten mbagekake. Grapyak kaya adat sabene.

“Prenjake wis dha mati, dibedhili,” Nani mangsuli. Kekarone ngguyu.

“Sik, lungguha kana. Dakberesane mengko lek crita, ya,” Inten nata dluwang kang pating slebar. Ana koran, kardus wadhah susu, HVS bekas, lan sapanunggalane.

“Gawe apa ta In?” Nani ngranggeh saweneh kardus ing ngarepe.

“Wis mengko dakcritani. Yo, mlebu sik, dakgawekake wedang. Aku mau nggodhog gedhang. Kae le ngundhuh ngarepan.”

(lebih…)

Singkar

36f73-kaversingkarsiluetbulanluka

Papat

Nusa ngebrukake awake ing dhipan cilik tanpa kasur. Sirahe pating srenut, awake lemes. Pirang-pirang dina iki dheweke pancen kurang sehat. Nanging gandheng ing sawah akeh gaweyan mula kepeksa tetep temandang.

Singkar, sawijining desa slawe kilo sakidul punjering kutha. Desa kang keliwatan kali gedhe kang kimplah-kimplah banyune, nanging ora duwe saluran irigasi kanggo tetanduran ing sawahe. Menawa rendheng teka, wong-wong padha nandur pari. Njagakake tibane udan kanggo mbanyoni. Yen mangsa udane dawa bisa panen pindho kanthi asil kang lumayan. Nanging yen nuju udane mung sedhela, kepeksa panen kang kapindho kena puso. Padatan wong-wong ing desa iku padha nandur mbako sawise panen kapindho, sinambi ngenteni tekane mangsa rendheng. Pancen asile kalah karo mbako Temanggung, wewengkon kang diapit dening gunung Sumbing lan Sindoro lan kondhang minangka papan kang ngasilake mbako kang becik ing Jawa Tengah. Ewa semono, mbako Singkar bisa dadi panyanggane saperangan warga sinambi ngenteni rendheng teka.

(lebih…)